روزها گذشته از ان روزی که رفتی

وقتی که رفتی من نیز رفتم تا به هرجا که رسیدم شکوه از سیاهی روزگار کنم .

می دانم از اول خودم می خواستم که حس فاصله بین چشم من ونگاهت  هر روز بیشتر شود تا که دیگر

دستهایت، دستهایم را نگیرند و دائم تکرار نکنند که دنیا بی پایان است و جدایی نیست...

قانون را شکستم ، مجازاتی نیست

صندوقچه ی خاطراتم را به دورترین نقطه ی فراموشی سپردم و انقدر اشک ریختم نا که رنگ عشق را فراموش کنم .

انتها را دیدم و خدا گفت که غنچه ها منتظر بارانند....

باران کجاست؟!!    کدام قطره دستان مرا از باران جدا کرد؟

کدام ابر چشمانم را شست تا تو را نبینم ؟؟

نمی بینم ، دیگر نمی خواهم ببینم، نه تو را و نه قطره های باران را...

اینجا جهنم است و باران بی معناست ...

خدایا کجاست ان بهشت دیرینه ات؟!!

مهمان یادم شو که ذهنم خالی از هر غریبه ایست

حالا که با دلتنگی هایم منتظرت می مانم که در عمیق ترین نقطه ی قلبم خانه داری .

حالا دیگر من هستم و دلتنگی هایم و خدا ، خدا

به یادم بیا...