عاشق دلباخته

آدم عاشق

Mon, 25 Aug 2008 00:27:00 GMT

No one knows what`s wrong with

a lovesick person!

evev himself!

a moment he`s well, a moment bad...

a moment relaxed,a moment tense...

a moment....

of course,all this craziness is for

befoe a bloody failure

though,they all have a world of

sense impossible to describe...

هيچکس نمي دونه آدم عاشق چه مرگشه

حتي خودش

يه لحظه خوبه يه لحظه بد

يه لحظه آرومه يه لحظه بي قرار

يه لحظه....

البته اين همه حماقت واسه قبل از يه شکست جانانه ست.

هر چند همه ي اينا هم عالمي داره که نگو...

Two things give you heartburn fast

be careful!!

one is a sweat too sweet,

the other is a love too much declared.

thus, be very careful!!!

دو تا چيز دل آدمو خيلي زود مي زنه

حواست باشه

يکي شيريني که شيرينيش بيش از اندازه باشه

يکيش هم عشقي که ابراز عشقش بيش از اندازه باشه

پس خيلي مواظب باش.

When you`re drowned in love

don`t try to pass yourself of as

a sane person.

instead of trying to show as a sane man

try to enjoy your emotions.

of course, i agree that it is not bad for

a lovesick person to have a little prudence...

though, no one having any brain would

ever fall in love...

وقتي غرق احساسي

سعي نکن خودت رو جاي آدماي عاقل جا بزني.

بجاي اينکه بخواي خودت رو آدم عاقلي نشون بدي

سعي کن از احساساتت لذت ببري

البته قبول دارم که آدم عاشق بد نيست

که يه ذره هم عقل داشته باشه

هر چند...

اگه عقل داشت که عاشق نمي شد....

They say love makes the eyes blind.

if it tasted good, it would make the

ears deaf too. but god forbid , if

it`s liked , then it would freeze the

wisdom.

it`s in this way that one would even

justify prostitution.

ميگن عشق چشمو کور مي کنه

اگه بهش مزه بده گوشم کر مي کنه.

ولي خدا نکنه که خوشش بياد

اونوقت عقل رو هم منجمد مي کنه

اينجوري مي شه که آدم عاشق هرزگي رو هم توجيه مي کنه.

فراموشم نكن بيا ديگه بسه بيا

Sun, 10 Aug 2008 20:42:00 GMT

دلم تنگ است

دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

روزها گذشته از ان روزي که رفتي

وقتي که رفتي من نيز رفتم تا به هرجا که رسيدم شکوه از سياهي روزگار کنم .

مي دانم از اول خودم مي خواستم که حس فاصله بين چشم من ونگاهت هر روز بيشتر شود تا که ديگر

دستهايت، دستهايم را نگيرند و دائم تکرار نکنند که دنيا بي پايان است و جدايي نيست...

قانون را شکستم ، مجازاتي نيست

صندوقچه ي خاطراتم را به دورترين نقطه ي فراموشي سپردم و انقدر اشک ريختم نا که رنگ عشق را فراموش کنم .

انتها را ديدم و خدا گفت که غنچه ها منتظر بارانند....

باران کجاست؟!! کدام قطره دستان مرا از باران جدا کرد؟

کدام ابر چشمانم را شست تا تو را نبينم ؟؟

نمي بينم ، ديگر نمي خواهم ببينم، نه تو را و نه قطره هاي باران را...

اينجا جهنم است و باران بي معناست ...

خدايا کجاست ان بهشت ديرينه ات؟!!

مهمان يادم شو که ذهنم خالي از هر غريبه ايست

حالا که با دلتنگي هايم منتظرت مي مانم که در عميق ترين نقطه ي قلبم خانه داري .

حالا ديگر من هستم و دلتنگي هايم و خدا ، خدا

به يادم بيا...

لحظه هاي کاغذي
خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

حکايت جالبيست که فراموش شدگان فراموش کنندگان را

هرگز فراموش نمي کنند

تقديم به تو که از گل هم پاک تري

Thu, 31 Jul 2008 20:02:00 GMT

سراغ از من نميگيري، نگير

اما فراموشم نکن پروانه زيبا

دعا مي کنم که هيچگاه چشمهاي زيباي تو را

در انحصار قطره هاي اشک نبينم

و تو برايم دعا کن ابر چشم هايم هميشه براي تو ببارد

دعا مي کنم که لبانت را فقط در غنچه هاي لبخند ببينم

و تو برايم دعا کن که هر گز بي تو نخندم

دعا مي کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکي دريا و بوي بهار را دارد

هميشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برايم دعا کن دستهايم را هيچگاه در دستي بجز دست تو گره ندهم

من برايت دعا مي کنم که گل هاي وجود نازنينت هيچگاه پژمرده نشوند

براي شاپرک هاي باغچه ي خانه ات دعا مي کنم

که بال هايشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من براي خورشيد آسمان زندگيت دعا مي کنم که هيچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگيم تو تنها خورشيدي

پس برايم دعا کن ، دعا کن که خورشيد آسمان زندگيم هيچگاه غروب نکند

در آن نفس که بميرم در آرزوي تو باشم

بدان اميد دهم جان که خاک کوي تو باشم

با سلام عزيزم

ميدونم كه امدي تو وبلاگم وداري آپ جديدم را مي خواني اميدوارم كه اين يه تكه را كه از وبلاك يكي از دوست كپي كردم ودر وبلاگ گذاشتم انرا خواننده باشي وبفهمي كه كودكان 7ساله بهتراز ما ميدانند كه دوست داشتن چيه و در كجانباشد بهتره ؟؟؟؟؟!!!!!!

تو غروب غم انگيز زندگي ام تو تنها پرنده اي هستي که هنوز از با من پريدن خسته نشده است.

پس تا ابد با من بمان

فراموشم نكن

Sat, 26 Jul 2008 21:40:00 GMT

سلام دوستان ما بعداز يه مدتي يه اپ كوچولو كرديم واقعا كه من از همه شما معذرت مخوام كه مدتيست نتوانستم به وبلاگ شما دوستان خوبم بيايم

گل هميشه بهار اي دل دلبند من

گل من گوش كن عزيزم گلدونت برات مي خونه تو كدوم باغ قشنگي ريشه هات زده جوونه

مي دونم وسعت گلدون واسه تو كوچيك و تنگ بود با تموم سادگي هاش واسه من اما قشنگ بود

گل من رفتي و گلدون مي خونه برات عروسك تو به آرزوت رسيدي باغ خوشبختي مبارك

اما گاهي من مي ترسم كه تو اونجا خوش نباشي نكنه غصه بياد و گل من پژمرده باشي

گل من خبر نداري دل گلدونت مي گيره اگه تو پژمرده باشي گلدونت برات ميميره

گل من نگو كه اونجا دل تو برام ميگيره گل من نگو شكستي گلدونت برات بميره

نكنه لگد شه ساقت زير پاي هر غريبه ساده دل نباش گل من كه دنيا پر از فريبه

نكنه يه وقت شكستي آخ داره اشكام ميريزه نميدوني خاطر تو واسه من چقدر عزيزه

سراغ از من نميگيري گل نازم
نمي شناسي صداي کهنه سازم
نمي دوني مگه اينجا دلم تنگه؟
نمي دوني مگه با غصه دمسازم؟

سراغ از من نميگيري، نگير

اما فراموشم نکن پروانه زيبا

آرزو..............

Thu, 03 Jul 2008 20:55:00 GMT

من براي زنده بودن جستجوي تازه مي خواهم

خالي ام ازعشق وخاموشم هايوهوي تازه مي خواهم

خانه ام گلخانه ي ياس است? رنگ وبوي تازه مي خواهم

اي خدا اي خدا بي آرزو موندم آرزوي تازه مي خواهم

عشق تازه حرف تازه قصه ي تازه کجاست؟

راه دور خانه ي تو درکجاي قصه هاست؟

تاکجابايد سفرکردتا کجا بايد دويد؟

ازکجابايد گذر کردتابه شهرتو رسيد؟

اي خدا اي خدا بي آرزو موندم آرزوي تازه مي خواهم

خداحافظ گل ياسم .تموم عاشقا باختن

Mon, 30 Jun 2008 00:57:00 GMT

امروز دلم را در يک ترانه شرقي شستشو دادم تا وقتي که صداي تو را از گلهاي رازقي مي شنوم بالهاي شعرم جان بگيرند مهربان تر از تو کسي را ندارم که برايش از ديوارهاي خسته از پنجره هاي شعله ور و از نگاههاي مضطرب گل نرگس بنويسم گاهي آنقدر دلتنگت مي شوم که همه رگهاي تنم تبديل به ني مي شوند و ترانه روح نواز خاطرات تو را مي نوازند ديروز پيچک ياد تو از ابيات غزلم بالا مي رفت . شاخه گلي به من تعارف کرد. تمام وجودم به وجد آمد . گل را گرفتم بوييدم و بوسيدم و بر چشم گذاشتم . بر هر گلبرگ با خطي روشنتر از آفتاب نوشته شده بود : تنها تر از تو با شبنم وضو گرفتم و در صفوف پروانه ها به نماز عشق ايستادم امشب هم براي سنجاقکي که اصرار داشت از تو برايش بگويم , گفتم او يک ترانه عاشقانه است. يک غزل ناسروده از حافظ يک نگاه منتظر به در. و يک شاخه براي گريستن . مرا ببخش اينها گوشه اي از وجود تو بود و تو نيستي عزيزم امشب حتي دستم هم به ضريح نگاهت نمي رسد اما هر چه باشي , باورت مي شود تو بهترين براي مني . اين را هم بدان همه جاده هاي خيالم به رويش صبح نگاه تو ختم مي شود ..

تنگ شد از غم دل جاي به من

يك دل و اين همه غم واي به من

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هيچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا مي گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت: مي آيد ؛ من تنها گوشي هستم که غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي هستم که دردهايش را در خود نگاه ميدارد.
و سرانجام گنجشک روي شاخه اي از درخت دنيا نشست. فرشتگان چشم به لب هايش دوختند، گنجشک هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگيني سينه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکي داشتم، آرامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي کسي ام. تو همان را هم از من گرفتي. اين طوفان بي موقع چه بود؟ چه مي خواستي؟ لانه محقرم کجاي دنيا را گرفت ه بود؟ و سنگيني بغضي راه کلامش بست.
سکوتي در عرش طنين انداخت فرشتگان همه سر به زير انداختند. خدا گفت:ماري در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمين مار پر گشودي.
گنجشگ خيره در خدائيِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسيار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمني ام برخاستي! اشک در ديدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چيزي درونش فرو ريخت ...
هاي هاي گريه هايش ملکوت خدا را پر کرد ...

خداحافظ گل ياسم .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني

طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطي که بفهمي تر شده چشمام
خداحافظ کمي غمگين، به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده اس
نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده اس
خداحافظ واسه اينکه نبندي دل به رؤيا ها
بدوني بي تو و با تو، همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

ديوانه عشق عشقتم

Thu, 26 Jun 2008 21:56:00 GMT

تو شهر چشمات فقط يه رهگذر بــــــودم

نديده دل به تو دام شدي سلطان و معبــــــودم

تمام ديشب و امشب به چشمون تو برگشـــــتم

که شايد لحظه ايي يادت نشد آغوش گمگشــــتم

وجود من تو رو مي خواد بيا برگرد به آغوشـم

که عشق تو نمي گذارد شود يادت فرامــــوشــم

براي لحظه اي برگرد و بيا بنشـين کنارمـــــن

که عشق تو شفا باشد تويــي دارو ندار مـــــــن

من تو شهر چشمات همون آغـــــاز دلشــــــــوره

تو احساس منو بردي دلت از من چقـــــــدر دوره

من در شهر چشمات تو رو فريـــــــــاد کـــــــردم

چه فرياد عبث باري تو هر گز بر نخواهي گشـت

نگاهت چيست؟

چـه آسان بر نگاهــت دل سپــــــردم

بـــه يکـــــباره دلــــــــم را گــــــــم نمودم

مـــيــــــان حـــــــرفـــــهاي پـــــوچ مــــــردم

تـــــــو را هــــــر لــــحظــــه در قــــلبم سپردم

چـــــه آســـــــان تــــو مـــرا از يـــــاد بـــــــــردي

نــــگــــاهــــــم را پـــــــــر از انــــــدوه کــــــــردي

بـــه زيـــر ســــايه عشــــقــــت نــشـــســـتم

امـا تــــو عــــاقــــبــــت را انـــــکار کـــــردي

چـــه بيخـــود مـــن تـــلاشي پــوچ کردم

زميــن قلــب خــود را کــهنه کــردم

چه بيخود دلسپردم به نگاهت

نــدانستم که بيخود پل شکستم

شب براي من همه ي خاطرات عشقي نافرجام است که به تاريکي و فراموشي ها پيوست ، بي ياد ونشاني که دل خوشي ام باشد .اينگونه ميتراشد عشق بي پيرايه ، بي پروا، اما مهربان.من به همراه عشق زمان هايي متمادي ست که لايه لايه مي کاويم از براي يافتن نشاني از تو من دختري را دوست دارم که وجودش ، بود و نبودش مفهوم همه شبهاي زمين است ...............؟